એટલું મોડું કદીક થઈ જાય છે – ડો. મુકુલ ચોક્સી September 13, 2007
Posted by Bhavin Gohil in ડો. મુકુલ ચોક્સી.trackback
એટલું મોડું કદીક થઈ જાય છે
ગમતી સિરીયલ લોક ચૂકી જાય છે
આપણે લૂંટવવા ઝોળી ધરી
કોઇ સિક્કા એમાં નાખી જાય છે
નીચે ઠરતાં ગુનાહિત શખ્સ, તે
ઉપલી કોર્ટોમાં છૂટી જાય છે
જાણે વચગાળાની રાહત હોય એમ
જિંદગી આખી નીકળી જાય છે
એક ખીસકોલી શિશુની ઊંઘનું
બારણું ખોલીને ભાગી જાય છે
નાના સ્ટેશન પર ઊભેલા આપણે
બાજુમાંથી રાજધાની જાય છે
ટ્રેન ચોપાટીથી પકડીને પવન
ઓરિએન્ટની શોપે ઊતરી જાય છે
હું કદી કહેતો નથી કંઈ કોઈ ને
પણ સમજનારાઓ સમજી જાય છે
હો મલક તારો ગમે ત્યાં, ચાલશે
હર તરફ અબ રેલગાડી જાય છે
પોઠ, પળ, ટપાલી ને પ્રેમિકા સહુ
આવે છે ભરચક ને ખાલી જાય છે
પોઠ, પળ, ટપાલી ને પ્રેમિકા સહુ
આવે છે ભરચક ને ખાલી જાય છે
હાસ્યરસ ! આ એક હઝલનો પ્રકાર જે ડૉ. રઈશ મનીયારે ઘણીજ હાસ્યભરી હઝલો લખી છે.
એટલું મોડું ન થાય કે ટ્રેન ચૂકી જવાય ને
સ્ટેશન પણ જતુ રહે.
સરસ વાત છે.
એકદમ હળવી ગઝલ….
ના સમજાય એવું કશું નહીં…. અને શાનમાં સમજી જવા જેવું ઘણું બધુ….
અને આ શેર વાંચીને તો ખૂબ જ હસવું આવ્યું….
એટલું મોડું કદીક થઈ જાય છે
ગમતી સિરીયલ લોક ચૂકી જાય છે.
આપણે લૂંટવવા ઝોળી ધરી
કોઇ સિક્કા એમાં નાખી જાય છે
નાના સ્ટેશન પર ઊભેલા આપણે
બાજુમાંથી રાજધાની જાય છે
જાણે વચગાળાની રાહત હોય એમ
જિંદગી આખી નીકળી જાય છે
- બહુ સરસ !
વાહ યાર… મજા આવી ગઈ… સુંદર ગઝલ…
ખુબ સરસ..! મારા સુરતીલાલાની સરળ સરસ રચના.
પોઠ, પળ, ટપાલી ને પ્રેમિકા સહુ
આવે છે ભરચક ને ખાલી જાય છે
ખુબ સરસ..!